Baran ve Irmak ile tanıştığım o an, sevginin insan gözlerindeki pırıltısını bir kez daha gördüm. İkisinin de düşünceleri farklıydı, bakış açıları belki bambaşkaydı, ama yüreklerindeki sevgi aynı berraklıkla parıldıyordu. O kadar temiz, o kadar saf bir bağla birbirlerine bağlıydılar ki bu bağa şahit olmak ruhumu derin bir huzurla doldurdu. O gözlerde yalnızca bugünü değil, geleceğin ne kadar güzel olabileceğini de gördüm. Sevginin sadece iki yürek arasında değil, tüm insanlık için bir umut ışığı olduğunu fark ettim. 

Düşündüm sonra: Bu çocuklar yarın ne olacak? Ya bu saf sevgiyi büyütüp dünyaya iyilik yayacaklar ya da sevgisizlikle yitip gidecekler. Ama ben o gözlerde, o pırıl pırıl bakışlarda bambaşka bir şey gördüm. Sevginin, merhametin ve insanlığın o çocuklarda filizlendiğini hissettim. Bu saf sevgi, bana yeniden umut verdi. 

Bir gün Baran ve Irmak benden küçücük bir şey istediler. İstedikleri şey bir saatti. Basit bir istek gibi görünebilir, ama o anda benim için her şeydi. Onların gözlerindeki heyecan, yüzlerindeki o saf mutluluk, bana bu isteği hemen yerine getirme gücü verdi. Gebze Çarşı’ya koşa koşa gittim. Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. Çünkü bu sadece bir saat değildi; bu, onlara verilen değerin, hissedilen sevginin bir yansımasıydı. 

 

O saati onlara verdiğim an, yüzlerindeki mutluluk dünyadaki hiçbir şeye değişilmeyecek kadar güzeldi. O an anladım ki sevgi, paylaşıldıkça büyüyen, yürekleri ısıtan bir mucizeydi. 

Sevgiyi tarif etmeye çalışan insanlar vardır. Ona sınırlar çizmeye, ölçüler koymaya çalışırlar. Oysa sevginin ne bir ölçüsü ne de bir tarifi vardır. Sevgi, yaşanır, hissedilir ve paylaşıldıkça anlam kazanır. Çocukların yanına her gittiğimde, içimde bir çiçek gibi büyüyen mutluluğun tarifini bulamıyorum. Hele o gözler… İnsan, o gözlere baktığında bu dünyadaki her şeyin ötesinde, çok daha anlamlı bir şeyle karşılaştığını hissediyor. 

O gözler, bana var olmanın, yaşamın ve insan olmanın en derin anlamını hatırlatıyor. 

Baran ve Irmak sizleri tanıdığım için kendimi çok şanslı hissediyorum. Sizin o saf sevginiz ve temiz duygularınız bana insanlığın hâlâ ne kadar güçlü olduğunu, iyiliğin asla yok olmadığını yeniden hatırlattı. Siz, sevginizle bana ve çevrenizdeki herkese dokundunuz. Sizinle geçirdiğim her an, yüreğimde silinmez bir iz bıraktı. 

Hayatınız boyunca hep sevgiyle kalın. O saf mutluluğunuzla bu dünyaya iyilik, merhamet ve güzellik katmaya devam edin. Ben size minnettarım; çünkü sizin o güzel ruhlarınız sayesinde insan olmanın ne kadar değerli olduğunu yeniden hissettim. Sevgiyle yaşayın, sevgiyle büyüyün ve dünyayı sevginizle daha güzel bir yer haline getirin. 

Baran ve Irmak sizlere minnettarım. O saf sevgiyi bana ve bu dünyaya hissettirdiğiniz için, gözlerinizdeki pırıltıyla insanlığa umut olduğunuz için, en derin teşekkürlerimi sunuyorum. Hayatınızda her zaman bu sevgiyi taşıyın. Çünkü sevgi, insan olmanın en güzel ve en anlamlı halidir.